Terwijl we onze jassen uit doen in de hal hoor ik met een zacht geluid de deur achter me opengaan. Tot mijn stomme verbazing stapt er een jonge vrouw op ons af die zwijgend onze jassen aanneemt en ze ophangt. Vragend kijk ik naar Kevin, maar die gebaart mij slechts te zwijgen door zijn hand op mijn arm te leggen. Nadat de vrouw onze jassen met veel aandacht heeft opgehangen loopt ze zwijgend langs ons naar de deur en houdt deze voor ons open. Ik ben te verbouwereerd om te merken dat Kevin dit heel normaal schijnt te vinden. Pas als ik me enigszins omdraai en zijn gezicht bekijk valt me op dat hij zich niet verbaast, sterker nog het lijkt wel of hij de vrouw niet ziet! Als we de woonkamer verder inlopen verdwijnt de vrouw gracieus in de aangrenzende keuken. " Kom je zitten?", klinkt het achter me. Ik kijk om en zie dat Kevin op de bank gaat zitten en uitnodigend op het kussen naast hem klopt. "Wie was dat? Je vriendin?" weet ik stamelend uit te brengen. "Dat is Bianca, mijn onderdanige." "Euhh, onderdanige? Hoe bedoel je dat?" "Je zal het straks wel zien, vergeet haar maar gewoon. Ze is niet belangrijk voor ons op het moment." Gespannen schuifel ik op de zitting van de leren bank heen en weer. Te zenuwachtig om achterover te kunnen leunen en de romantische stemming weer op te pakken. Mijn hersens werken op topsnelheid maar kunnen niet met een redelijke verklaring voor deze situatie komen. Met vraagtekens op mijn gezicht draai ik me naar Kevin om. "Ehh, dit overvalt me een beetje. Ik weet niet wat ik moet zeggen. Sterker nog: ik weet niet wat ik er van moet denken." "Het is moeilijk uit te leggen en daarom heb ik dat ook niet vooraf gedaan. Vergeef me als ik je heb laten schrikken. Maar nogmaals: ze is voor ons niet belangrijk. Beschouw haar gewoon als onze gastvrouw, dat is het makkelijkste." Alsof de "gastvrouw" heeft staan luisteren in de keuken, komt ze naar binnen met een dienblad met wijnglazen in haar handen. Bij de bank aangekomen zakt ze op haar kniexebn naast de salontafel en zet er geruisloos gevulde wijnglazen op, waarna ze opstaat en weer terug naar de keuken begint te lopen. "Bedankt, stamel ik zachtjes." Geen enkele reactie in haar houding of beweging verraadt dat ze mijn bedankje waardeert of xfcberhaupt gehoord heeft. Zonder onderbreking verdwijnt ze weer in de keuken. De wijn is koel. Ik houd het glas tegen mijn wang omdat ik zo-even tot de conclusie gekomen ben dat ik het behoorlijk warm gekregen heb en nodig verkoeling nodig heb. "Is ze is er om ons te bedienen vanavond?" "Zoiets." "Betaal je haar? Is ze een soort personeel?" "Nee, ze doet dit vrijwillig en ik betaal haar niet." Nadenkend begin ik met het glas wijn te spelen. Zijn lach doorbreekt eindelijk de gespannen sfeer die heerst sinds we de woonkamer binnengekomen zijn. "Je wilt het echt weten hxe8?" Vertwijfeld knik ik. "Ik snap er geen barst van en vind het maar raar. Sterker nog: ik begin te twijfelen of ik er wel goed aan heb gedaan om met je mee te komen." "Okay, ik zal het je uitleggen, maar onder een paar kleine voorwaarden." Afwezig knik ik dat ik akkoord ga. "Ten eerste geef je me de tijd om alles uit te leggen. Alles dus." "Ten tweede: wat ik je vertel en laat zien blijft tussen ons." Ondanks dat ik uit alle macht probeer mijn gedachten te ordenen, dringen zijn woorden maar moeilijk tot me door. Ik betrap mezelf er op dat ik weer onrustig met mijn glas zit te spelen. Waarom wil hij dat ik discreet ben? Is het zo super geheim? De rillingen beginnen over mijn rug te lopen als ik een paar andere, minder prettige mogelijkheden, in gedachten haal. "Waar pas ik in het plaatje?" "Hoe bedoel je?" "Wat zijn de zekerheden die ik krijg?" "Dat je straks je jas aan kunt trekken en weggaan wanneer je maar wilt." Hoewel mijn geest ernstig tegenstribbelt ("geloof hem toch niet sukkel"), knik ik dat ik akkoord ga. Mijn nieuwsgierigheid moet bevredigd worden. Er moet duidelijkheid komen ondanks dat mijn hart inmiddels in mijn keel bonst van spanning. Hij pakt voorzichtig het wijnglas uit mijn handen, zet het op tafel en draait zich verder naar mij toe. Blijkbaar kijk ik erg nerveus, want hij klopt zachtjes en bemoedigend op mijn hand. Vervolgens staat hij op zonder mijn hand los te laten en leidt me naar de eettafel, schuift een stoel voor me bij en gaat tegenover me zitten, met zijn rug naar de keuken, en knipt met zijn vingers. Vrijwel onmiddellijk komt de vrouw (ik weiger zelfs in mijn gedachten haar naam te gebruiken) geruisloos uit de keuken en loopt naar hem toe. Hoewel hij haar niet aan kan horen komen, schijnt hij er geen twijfels over te hebben dat ze zal komen. Naast hem blijft ze staan. Geen woord. "Zoals ik al zei: Bianca is mijn onderdanige. In ons taalgebruik is ze mijn sub en ik ben haar top. Sommigen zouden haar een slaaf noemen, maar dat vind ik geen prettig woord." "Bianca, breng de wijn hier naar toe en masseer daarna S. haar nek, ze is erg gespannen." Terwijl ik tegen begin te sputteren, loopt de vrouw elegant en zonder commentaar naar de salontafel en brengt de wijn naar ons toe. Ondanks mijn afwerende gebaren gaat ze vervolgens achter me staan en legt haar handen naast mijn nek op mijn schouders. Zacht begint ze de stijve en gespannen spieren te wrijven. "Stop!" Ik schreeuw het bijna uit. "Blijf van me af! Ga weg!" Onverstoorbaar blijven de handen hun werk doen, totdat ik de handen beetpak en wegduw. Vanuit mijn ooghoeken zie ik dat ze een pas achteruit doet en afwachtend blijft staan. "Bianca, kom hier." Nu knikt de vrouw en loopt naar Kevin toe. Hij pakt haar hand en dirigeert haar naar beneden, totdat ze op haar kniexebn naast zijn stoel zit. Nadat zijn hand enige malen haar wang heeft geaaid pakt hij voorzichtig haar kin en draait dan haar hoofd mijn kant op. Mijn maag draait om als ik zie dat haar ogen vochtig zijn van de tranen. "Weet je waarom ze huilt?" Geen verwijt of boosheid is er in zijn stem te bekennen. "Omdat ik haar gekwetst heb?" piep ik schuldbewust. "Nee, jij kan haar niet kwetsen. Ze huilt omdat je mij hebt gekwetst." Mijn gedachten vliegen terug naar mijn middelbareschooltijd: ter verantwoording geroepen bij de rector voor spijbelen ("ik ben niet boos, alleen verdrietig…"). Sprakeloos kijk ik secondenlang naar de overkant van de tafel terwijl ik begin te twijfelen aan hun geestelijke gezondheid. "Wil je me alsjeblieft uitleggen wat je bedoelt? Ik snap echt niet waar je naar toe wilt met dit hele… gedoe." Kevin kijkt me strak aan en zegt: " Bianca, masseer S. haar nek." De vrouw staat op en begint om de tafel heen te lopen. Op mijn hand die twijfelend omhoog gaat reageert hij slechts met "Vertrouw me." Ik besluit me voorlopig te schikken en het spelletje mee te spelen en dus laat ik de hand weer omlaag vallen. Inmiddels heeft de vrouw de massage hervat en ik moet eerlijk toegeven dat ze het goed doet. Als vanzelf sluiten mijn ogen zich voorzichtig en voel ik de ontspannende werking van de massage zich verbreiden door mijn lichaam. Na een paar minuten begint hij zacht te praten. "Door op mij te vertrouwen en een stukje eigen wil in te leveren krijg je nu iets fijns." "Je hebt ondanks alles vertrouwen in mij. Zolang ik dat vertrouwen niet erg beschaam zal je af en toe de touwtjes van je leven los laten en ze in mijn handen geven." "Met Bianca heb ik een zelfde relatie, alleen gaan we daar verder." Hij schijnt aan te voelen dat ik iets terug wil zeggen en was me voor: " Alleen luisteren, niet praten." Ik knik en laat de massage haar werk doen en zijn woorden over me heen golven. "Soms kan je wat je hebben wilt niet zelf bereiken. Daar heb je iemand anders voor nodig. Iemand die je helpt, stuurt of stimuleert. Je moet daar een stukje vrijheid voor opgeven. Maar wat nu als hetgeen dat je hebben wilt wat extremer is dan gewoonlijk? Dan moet je meer opgeven dan alleen een klein beetje vrijheid." "Voor wat, hoort wat", reageer ik met mijn ogen dicht. "Inderdaad: voor wat, hoort wat." "Maar stel nou dat hetgeen je wilt bereiken het opgeven van vrijheid zelf is? Het loslaten. Totale overgave, weerloosheid." "Bianca heeft haar vrijheid opgegeven om mij te dienen omdat ze weet dat ik haar kan helpen om te krijgen wat ze graag wil." Ik laat de woorden op me in werken als de massage in mijn nek. "Genoeg nu, straks meer. Geniet nog even van je massage." In de verte hoor ik hem opstaan en naar de bank terug lopen. Als de vrouw ophoudt met masseren, blijf ik nog even rustig nagenieten en dan doe ik langzaam mijn ogen open om aan het licht te wennen. Tot mijn verbazing zit de vrouw op haar kniexebn op de grond voor de bank, aan Kevin’s voeten. En dat terwijl ik haar niet eens weg had horen lopen! Weer klopt hij zachtjes op de bank naast zich "Kom zitten." Als ik weer naast hem zit buigt hij zich voorover en kust mijn voorhoofd. "Bedankt voor je vertrouwen, ik was daarstraks even bang dat je gillend weg zou hollen." Blijkbaar voelt hij aan dat de situatie mij nog steeds niet lekker zit, want zijn opgetrokken wenkbrauwen nodigen mij uit om vragen te stellen. "Waarom stuur je haar niet gewoon weg?" "Dat zou betekenen dat ik haar verwerp en dat zou het einde van onze relatie betekenen." "Als je moet kiezen tussen haar en mij?" Nu was het zijn beurt om moeilijk te kijken. "Waarom zou je me laten kiezen tussen een gebakje en een toetje als je ze allebei kan hebben? Ze zijn allebei lekker, maar op een andere manier. Ze zitten elkaar niet in de weg." "Ze zit mij in de weg. Drie is teveel." "Dat komt omdat je het nog niet snapt." "Leg het me dan uit verdomme!!" "Daar zijn we mee bezig, maar dat gaat langzaam." "Wat zou jij in een relatie kunnen en willen doen voor mij dat Bianca niet kan of wil? Wat zou Bianca voor mij kunnen doen dat jij niet kan of wil? Jij denkt dat het het ene of het andere is. Ik denk dat het samen naast elkaar kan bestaan." "Ik vind het eng en ik geloof dat ik het nog steeds niet helemaal snap. Waarom zou Bianca zulke dingen voor jou doen? Waarom zou ik dat niet doen?" "Omdat zij pijn kan omzetten in genot en jij niet." Met grote ogen kijk ik hem aan en probeer te beseffen wat hij zojuist gezegd heeft maar ik kom wederom niet verder dan een paar flarden van gedachten. "Bedoel je dat ze kickt op pijn? Ik heb dat wel eens gelezen en op TV gezien…." "Ze kickt op geestelijke pijn. Hoe denk je dat Bianca zich nu voelt nu we zo over haar praten? Ze moet wel behoorlijk veel vertrouwen in me hebben om het zover te laten komen." Ik zie zijn vinger over haar nek naar haar schouder glijden waarbij hij gedeeltelijk onder haar kleding verdwijnt. "Ik geloof er geen reet van. Jij beweert dus dat Bianca zich laat koeioneren door jou omdat ze daar een kick van krijgt? Volgens mij spelen jullie gewoon onder een hoedje met elkaar en lachen jullie je dadelijk helemaal rot als ik gillend weg ren." "Wil je het antwoord echt weten?" "Ja natuurlijk." "Bianca, toon je dienstbaarheid." Het bevel wordt op normale spreektoon gegeven, maar de vrouw reageert direct maar zonder haast. Ze komt enigszins omhoog en schuifelt iets achteruit voor dat ze opstaat. Vervolgens haalt ze bij de eettafel een stoel met rechte leuning en zet hem tegenover ons neer. Zonder haast of schroom begint ze zich uit te kleden, wat redelijk snel gaat want blijkbaar is ze hier op voorbereid. Het duurt slechts een paar minuten voordat haar kleding keurig opgevouwen naast de stoel op de grond ligt. Nadat ze zich van haar kleding heeft ontdaan, zijgt ze op handen en voeten en komt langzaam naar ons toe kruipen. Al die tijd is haar blik afgewend als durft ze ons niet aan te kijken. Bij de bank aangekomen gaat ze weer op haar kniexebn zitten en pakt voorzichtig Kevin’s hand en drukt teder een kus in zijn handpalm. Hierna trekt ze zich achterwaarts terug en gaat op de stoel tegenover ons zitten. Beschaamd wend ik mijn blik af als ik merk dat ik zondermeer haar geslachtsdelen kan zien en zij geen poging doet om dat te voorkomen. De blik keert echter af en toe stiekem terug om van haar schoonheid te genieten. Als ik opzij kijk merk ik dat Kevin al geruime tijd naar me zit te kijken. "Bianca heeft me zojuist haar lichaam aangeboden." "Haar geest had je al onder controle?" "Je begint het te snappen, geloof ik. Ja, haar geest had ik al die tijd al onder controle, maar dat was voor jou moeilijk in te zien. Het laten aanbieden van haar lichaam is tastbaarder." "Wat betekent het concreet? Dat je vrijelijk over haar lichaam mag beschikken?" "Ja. Binnen de grenzen die we vooraf hebben afgesproken." "Bianca ik wil dat je jouw dienstbaarheid aan S. toont." Voor het eerst deze avond twijfelt de vrouw. Haar hoofd komt langzaam omhoog en kijkt bedeesd naar Kevin. "Doe het." Gehoorzaam laat ze zich van de stoel afglijden en komt op handen en voeten naar me toe kruipen. Bij mij aangekomen draait ze haar hoofd nog een laatste keer naar Kevin, maar pakt dan mijn hand voorzichtig met twee handen beet en drukt er de meest tedere kus sinds jaren in. Het bloed begint te ruisen in mijn oren terwijl ik haar in een waas weer achterwaarts naar haar stoel zie teruggaan. "Wat betekent dit?" "Ze heeft jou nu toestemming gegeven om over haar lichaam te beschikken, mits ik daar mee akkoord ga." "Heb ik hier nog een stem in?" "Niet echt. Maar je hoeft de toestemming niet te gebruiken als je wilt." "Ben jij er mee akkoord?" "Voorlopig wel. Maar ik blijf wel verantwoordelijk voor haar." "Dus als ik haar wegstuur…?" "Dan blijft ze zitten, want ze weet dat ik dat niet wil. Mijn stem is doorslaggevend." De muziek golft zachtjes door de kamer en verdringt de zomergeluiden die van buiten komen naar de achtergrond. Slechts ons gedempte gesprek komt zo nu en dan boven de muziek uit. Liggend op het riante en comfortabele kleed praten we. Mijn rug naar Bianca toe, als om haar uit te bannen. Maar de atmosfeer en de wijn doen mijn irritatie omslaan in nieuwsgierigheid. "Dat Bianca dit wil, kan ik ergens wel begrijpen. Maar wat drijft jou? Het gevoel van macht? De seksuele kick? In liefdadigheid geloof ik niet." Zijn gezicht vlakbij staat open en eerlijk als hij begint te praten over pijn, macht, liefde, genot en teleurstelling. Hoewel mijn verstand nog tegensputtert, drink ik zijn woorden en aanvaard ze als de waarheid. "Hoe gaat dat allemaal in zijn werk dan? Gaat daar een soort voorspel aan vooraf? Hoe moet ik me dat voorstellen?" "Bianca, kom hier." Als ik over mijn schouder kijk komt ze met een lenigheid en bevalligheid die mijn adem doet stokken naar ons toe gelopen. "Wat zou jij vernederend vinden als jij haar plaats in zou moeten nemen?" "Ehhh, wil je dat echt weten?" "Ja." "Ik denk dat ik het heel erg zou vinden als je mij zou gebruiken als een soort bijzettafeltje en dan gemene spelletjes met me zou doen." "Doe het maar bij haar." "Wie ik?" "Ja. Ze heeft je toch de beschikking over haar lichaam gegeven? Doe het, je zal zien dat ze je gehoorzaamt." "Bianca, kniel voor me." Gedwee laat de slanke vrouw zich voor ons op haar kniexebn zakken en leunt voorover op haar handen. Naast me komt Kevin omhoog: "Ik laat jullie even alleen: ik ga in de keuken wat te drinken en knabbelen halen. Dan kunnen jullie even aan elkaar wennen. " Onwennig kijk ik hoe hij opstaat en nog meer onwennig kijk ik naar de vrouw die tegenover mij op handen en kniexebn zit af te wachten wat ik met haar zal gaan doen. Ik ga rechtop zitten en pak de wijnglazen en de asbak van de salontafel en zet ze op haar rug. Het koele glas laat een enkele lichte trilling over haar rug lopen. Als mijn rechterhand het glas loslaat strijkt het en passant over haar schouder. Een tweede rilling, veel intenser dan de eerste, kruipt over haar rug. De glazen tikken zacht tegen elkaar. "Ben je bang?", fluister ik meer tegen mezelf dan tegen haar. Voor het eerst vanavond hoor ik haar aangename stem. "Ik ben gespannen en nieuwsgierig mevrouw, maar niet bang." Het woord "mevrouw" galmt door mijn hoofd terwijl mijn hand weer over haar schouder strijkt. In haar nek aangekomen leg ik haar warrige lange haar mooi recht en laat plagerig mijn vingers langs de zijkant van haar bovenlichaam gaan. Haar lichaam probeert zich lichtjes van mijn hand weg te krommen, maar met een schokje corrigeert ze zichzelf. De wijnglazen wankelen en dreigen omlaag te tuimelen. In gedachten probeer ik na te gaan of ze gezien heeft dat de glazen leeg zijn. Vanuit mijn ooghoeken zie ik zijn benen aan komen lopen. Even later knielt hij naast ons en zet een koude fles wijn en een schoteltje met toastjes op Bianca’s rug neer, net achter haar bilspleet. Met zijn hand dirigeert hij haar naar de zijkant van het kleed, zodat er ruimte is voor hem om te gaan zitten. In kleermakerszit doen we ons tegoed aan de wijn en de toastjes. Af en toe laat hij Bianca de wijn als een hondje van zijn vinger likken. "Weet je waar Bianca volgens mij behoorlijk jaloers van wordt?" Zonder mijn antwoord af te wachten zet hij de wijnglazen weer op ons "bijzettafeltje" en buigt hij zich voorover om me intens te kussen. Langzaam glijden we onderuit totdat we languit op het kleed liggen, zijn gezicht dicht bij het mijne. De volgende kus is teder en vluchtig maar het effect is minstens zo groot op ons. Onze handen beginnen de verkenningstocht over de lichamen als bewogen zij zich onafhankelijk van onze geesten. Zacht getik van glazen doet ons vluchtig en grijnzend omhoog kijken, waarna we verder gaan met ons spel. Plagerig strek ik me uit zodat mijn hele lichaam door hem betast kan worden. Mijn handen raken haar warme vlees. Als ik tussen mijn oogharen door omhoog kijk zie ik haar vlammende ogen. Mijn handen strekken zich nog verder naar achteren uit en strelen haar armen, maar juist op het moment dat ik denk dat zij het prettig begint te vinden trek ik ze lacherig terug. Mijn aandacht verplaatst zich naar de man tussen mijn benen en mijn handen verplaatsen zich naar zijn hoofd en woelen door zijn haar terwijl zij hem verder naar beneden duwen. Met een hand wijs ik hem voorzichtig het goede plekje aan en laat vervolgens de vinger door Bianca aflikken. Het tikken van de glazen en de fles wordt langzamerhand minder gecontroleerd. Plotseling komt Kevin omhoog en fluistert in mijn oor dat ik moet blijven liggen. Hij staat op en loopt de kamer uit. Als hij terug komt heeft hij een halsband en een riem in zijn handen. Hij loopt langs me heen naar Bianca en haalt de glazen en de fles van haar rug. Op zijn bevel komt ze omhoog zodat hij eenvoudig de halsband om haar nek kan laten glijden. Daarna wordt ze door hem aan de riem rond het kleed geleid tot ze beiden voor mij op de grond knielen. "S., ga zo wijd mogelijk liggen." fluistert hij zacht in mijn oor. Ik voldoe aan zijn wens en spreid mijn armen en benen zo wijd als ik kan. Langzaam glijdt er een schaduw over me heen. Als ik mijn ogen open doe zie ik dat hij Bianca voorzichtig op handen en voeten over me heen leidt. Ik voel onze borsten elkaar even raken. Ze gaat langzaam verder totdat haar gezicht boven mijn kruis hangt en ik onbelemmerd zicht heb op haar schaamstreek. Aan haar warme adem en het gekriebel van haar haar voel ik dat ze haar hoofd langzaam naar beneden doet, maar pas na een eeuwigheid (en de opdracht van Kevin) voel ik haar mond een zachte kus op mijn clitoris drukken. xa9 2004 Son of Thor
Zit in de lappenmand… maar wens een ieder fijne paasdagen